De schilderijen van Jonaske (1959) kunnen het beste worden omschreven als lyrisch abstract. Vanuit pure intuïtie en associatie komt zij tot krachtige en poëtische beelden met een sterke emotionele en sensuele geladenheid.

Ze werkt op zeer verschillende formaten doek en papier, met verf en oliepastel. Op welk formaat ze ook werkt er is altijd sprake van een sluitende balans binnen het gekozen frame.

Het werk valt op door de heldere, expressionistische kleuren. In de schilderijen van Jonaske zijn verschillende spanningsvelden zichtbaar: Orde en chaos, licht en donker, overgave en kwetsbaarheid, hardheid en sensualiteit.

Alles in haar werk voert terug op het stellen van grenzen en de kwetsbaarheid van de vrouw. Wie ben je? Hoe beschouw je de wereld en je eigen plek daarin? Jonaske verbeeldt de vragen die ze heeft en zet haar gevoelens om in kleur en vorm. Je zou haar schilderijen dan ook innerlijke landschappen kunnen noemen. Intieme werelden op doek, waarin steeds weer nieuwe ontdekkingen kunnen worden gedaan.