Jonaske de Ruiter (1959) is beeldend kunstenaar. Haar kunstwerken blijven zich ontwikkelen en veranderen, al blijft haar handschrift herkenbaar voor de insider. Naast schilderen fotografeert zij ook sinds een aantal jaren.

Wat begon als een experiment, heeft zich in korte tijd ontwikkeld tot een eigen stijl en beeldmerk. De levensfase speelt hierin zondermeer een rol. Levenservaring en levenswijsheid werpen letterlijk een ander licht op gebeurtenissen. De daadwerkelijke kentering in het schilderen is ontstaan tijdens een reis naar Istanbul in het najaar van 2011.

‘Ik werd geïnspireerd door de lichtspelingen in het oude en nieuwe Istanbul. Ook het ontvankelijke van deze stad en het vrijgevochtene van het nieuwe Istanbul tegenover het gebondene en de traditie van de oude cultuur raakte mij. De tegenstrijdigheden leken een dans aan te gaan met elkaar. Dit prikkelde mijn geest en drang om dit te verbeelden. Gedurende dit experiment is het formaat van mijn kunstwerken gewijzigd en ben ik gaan werken op groter formaat.
 Een volgende opvallende verandering was mijn andere kleurgebruik en de belichting in de schilderijen. De lichtheid van het bestaan mocht gezien worden.’

In haar huidige werk wordt de fotografie op een geheel eigen wijze vermengd met de schilderkunst. Figuratie en abstractie wisselen elkaar af, versterken elkaar. Jonaske maakt ook gebruik van materialen die ze tegenkomt op haar reizen in het dagelijks leven. Onder andere verpakkingsmaterialen spelen regelmatig een rol en vinden letterlijk een andere bestemming.

Recente veranderingen dagen Jonaske uit tot het intensiveren van haar experimenten in het beeldend werk. In haar fotografie legt zij zich steeds meer toe op het maken van documentaires.